नयाँ बर्षको सुरुवात संगै नयाँ शैक्षिक शत्रको पनि सुरुवात भएको छ । शहर होस या गाँऊ, निजि होस या सरकारी विद्यालय नै किन नहोस । सबै विद्यालयहरु यतिबेला धमाधम विद्यार्थी भर्ना अभियान जुटेका छन । अभिभावकहरु पनि आफ्ना बालबालिकाहरुलाई कस्तो शिक्षा दिने र कहाँ पढाउने भनेर विद्यालय छनौट गर्न ब्यस्त छन । यो समय भनेको आफ्ना साना साना नानिबाबुहरुलाई विद्यालयको कक्षाकोठासम्म पाईला टेकाउने सुनौलो अवसर पनि हो । अहिलेको समय कहिल्य विद्यालय नदेखेका साना नानिबाबुहरुलाई शिशु कक्षमा भर्ना गरी बालबालिकाहरुमा शैक्षिक वातावरण तयार गर्ने मौसम हो ।

विज्ञान र प्रविधिको आमुल परिवर्तन संगै शिक्षा क्षेत्रको पनि परिवर्तन हुन उतिकै जरुरत छ । विद्यालयहरुले समयसापेक्ष रुपमा शिक्षण विधि र शिक्षण सिकाई क्रियाकलापहरु संचालन गरी बालबालिकाहरुमा रहेको अन्तरनिहित क्षमताको विकास गराउन सक्नु पर्छ । सिकाईको पहिलो जग नै पाठशाला अर्थात विद्यालय भएकाले विद्यालयबाट बालबालिकाहरुले भविष्यको बाटो तय गर्दछन । त्यसैले बालबालिकाहरुलाई सानैदेखी नै गुणस्तरीय शिक्षा प्रदान गर्नु अभिभावकको दायित्व हो ।

आजकाल गुणसतरीय शिक्षा प्रदान गर्ने बहानामा शिक्षा क्षेत्र दिनानुदिन महंगिदै गएको छ । जनमानसमा पनि महंगो भनेकै गुणस्तर हो भन्ने आम विश्वास रहेको पाईन्छ । महंगो शुल्क तिर्दैमा विद्यार्थीको पढाई पनि राम्रो हुन्छ भन्ने छैन । कतिपय अभिभावकहरुमा धेरै पैसा तिरर आफ्ना छोराछोरीहरुलाई विद्यालय भर्ना गरिदियो भने उनीहरुको पढाई पनि रामे हुन्छ भन्ने सोचाई रहेको पाईन्छ । बुझेर होस वा नबुझेर होस अभिभावकहरुले अभिभावकहरुले आफ्नो छोराछोरीको पढाईकै लागि भनेर खाई नखाई गरेर भए पनि पैसाको खोलो बगाएका छन । धेरै अभिभावकहरले त ऋण गरेरै भए पनि छोराछोरीको शिक्षा दिक्षा नाममा आफ्नो क्षमता भन्दा गरुङ्गो भारी बोक्ने गरेका छन । यसो त कतिपय अभिभावकहरुले छोराछोरी राम्रो शिक्षा दिक्षा दिन सके उनीहरुको भविष्य पनि उज्वल हुन्छ भनेर आफ्नो कमाई र आम्दानीको अधिकाशं रकम छोराछोरीकै शिक्षा दिक्षामा खर्चिएका छन भने कतिपयले अरुको देखासिखी र छर छिमेकलाई देखाउनकै लागि भए पनि धेरै खर्च गरेका छन ।

Read more...

हसेरै बिदा गर्छु भन्थे तिमीलाई
तर मुस्कान कतै डेरा सर्यो ||
रोक्छु भन्थे यी मनभित्र मडारिएका बादललाई
तर आशु बनी बर्सिदियो ||

हुन त थियो बिछोड मात्र दुइदिनको
तर जन्मौजन्मको जस्तो भान भयो ||
यो जुनेली रात तिम्रो साथ बिनाको
मलाई त केवल औसीँ आभास भयो ||

मिठा थिए ती गीतका धुनहरु
तर तिम्रो साथ बिना झर्कोलाग्दो रह्यो ||
चलिरहेका थिए यी दिन र रातका पलहरु
मलाई त केवल कछुवाको चालमा भागदोरह्यो ||

सुबाशयुक्त थिए ति फुलका सुगन्ध पनि
तिमी नहुँदा ति कतै बिलाएझैभयो ||
मान्छेहरुको हुलमा पनि
म भित्रको मन आजफेरी एक्लोभयो ||

Read more...

न जाऊ अहिले सुन्दरी, रात सुनसान छन
जता ततै जलिरहेको, बाटो भरी चिहान छन

एक्लै तिमी कता जान्छौ, शहर मातीने बेला
भालाद्मिको भेषमा, डुलीरहेको बेइमान छन

फूल रोजी हिड्छन सधै, गली गली ती रातमा
मित्रहरुको रुपमा, भंवराहरु शैतान छन

एक छीन यही बसी, पिडा मेरो हलुको गर
छाती भरी निष्ठुरीले, कोरेका निशान छन

अँध्यारो रातमा तिमी, कता कता हराउला
आज बस यतै यहाँ, बॉस बस्ने मकान छन

छाना माथि बाट झुण्डिएका फर्सी,
घारीघरको छेउ मै
ठुलो पिपलको बोट,
अनि
केराको घारी,
झुंडी रहेका मालभोग केराहरु,
आज किन मेरो गिद्दीमा
झुण्डिएको होला ?
लटरम्म फलेका
अम्बा र अनारका फलहरु,
इनार कै छेउमा
एकातिर अमला

अर्को तीर आपको बोट,
निबुवा, ज्यामिर र कागतिका बोटहरु
घरका समझना दिलाउँदैछन्,
चुलेशिले भोगटे ताछदा
च्वाटटै औला काटिदा
सैपत्रिको रस निचोरि
औषधि उपचार गरिन्थ्यो,
ढकमक्क फुलेका
ति पारिजातका फूलहरु
बोट हल्लाउँदा
मोती झरे झैँ भान हुन्थ्यो,
आज किन
गूंजी रहेछ मेरो कानमा
हजुरआमाले मन्दिरमा बसी
भटभटाएको
संस्कृतका ति श्लोकहरु,
म महसूस गर्दै छू
आरतीको राप अनि
धुपबत्तीको बासना,
होइन आज के भो मलाई ?

Read more...

जुन क्षेत्र हेरेपनि दिक्क लाग्दो, जताबाट हेरेपनि बिरक्त लाग्दो कहि कतै मन सन्तोष गर्ने ठांउनै छैन, उत्साह र आसलाग्दो स्थिति कहि कतै देखिदैन नेताका अनुहार हेर्यो अत्यन्त्यै कुरुप लाग्छ, न्यायालय पनि बिस्वास लाग्दो हुन छाडिसक्यो । प्रकृतिले सुन्दर बनाउन खोजेर के गर्नु यो देसलाइ परिस्थितिजन्य कुरुपताले ढाकिसक्यो । उफ्! हाम्रो देस नेपाल, हेर्दा हेर्दै बिरक्त लाग्दो भइसक्यो ।

कम्युटर टाइपको अत्यन्त्यै जरुरी काम गर्नुछ, गयो स्विच अन गर्यो , बत्ति छैन , लौ बरबादै भयो नगरी नहुने काम थियो लोडसेडिङ्गपो रहेछ । अरु दुइ घण्टा बत्ति आउदैन अब के गर्ने, छटपटाउनुको बिकल्पनै रहेन । उफ्! कस्तो हाम्रो देस, कति लोडसेडिङ्ग ।


पन्ध्र दिन भैसक्यो ननुहाएको, ट्याङ्करबाट पानि किनेर राख्नुपर्ने, जलस्रोतको धनि भनिएको हाम्रो देसमा त्यहि ट्याङ्करपनि नआएको कति दिन भइसक्यो, खान सम्मत जारको पानि किनेर खाइएकै थियो नुहाउन पो अब के गर्ने, भोली सबेरै बाहिर जानुछ, ननुहाइ भएकै छैन, लौ अब के गर्ने, उफ्! हाम्रो देसको हालत, बरु खाडि मुलुकहरुमा किनेरत कम्तिमा सजिलै पाउछन् होला ।


छिमेकिको घरमा प्रसब बेदनाले एक महिला छट्पटाइ रहेकिछन्, अस्पताल लगिहाल्नु पर्नेछ तर नेपाल बन्द छ, भए जतिका सबै एम्बुलेन्सलाइ कल गर्यो खालि छैनन्, अरु गाडिले मरिगए मान्दैनन्, लौ अब के गर्ने, उफ्! कति बन्द, केका लागि बन्द । जनताकोलागि बन्द गरेको रे, याहा जनताको घरमा उपचार नपाएर मान्छे मर्ने बेला भइसक्यो ।


Read more...

Page 1 of 349

QR code for this page
QRCODE -

English Articles

Latest Comments